De kassabon zit nog tussen de eerste pagina’s als ik het blad opensla. Bij Bruna griste ik het glossy van de stapel. Ik had net Alles wat er is van Inge Duin uit. Zo’n verhaal dat blijft hangen.
Dus: nu iets luchtigs. Geen familiegeschiedenis die generaties doorsuddert, geen geheimen die pas op pagina 243 opduiken.
Thuis giet ik kokend water over een theezakje en zie hoe de thee langzaam kleur krijgt.
Onderuit op de bank sla ik de Nouveau open. Alleen al het papier doet alsof ik thuishoor in een wereld van cashmere en prijzen op aanvraag. Binnen drie tellen zit ik in de modereportage.
Wat me altijd opvalt, of ik nu een glossy als Nouveau doorblader of een bescheidener weekblad als Flair: soms laat zo’n pagina minder zien dan de beschrijving belooft.
Zo’n advertentie zie ik nu ook weer. Middenkader: zijden jurk (€ 575), sleehakken (€ 1095), zonnebril (prijs op aanvraag), ring vanaf € 649 per stuk.
Per stuk nog wel. Twee derde van mijn maandinkomen voor één outfit. En de ring? Waar is die eigenlijk?
Ik zoek de hand. Nog een keer. Geen spoor. Typisch.
De arm stopt halverwege. De fotograaf in mij moppert zachtjes: dit is toch geen kader, mensen.
Ik blader door de reportages en verhalen van vrouwen. Bekend, onbekend, maakt weinig uit. Andere levens, hetzelfde gedoe. Vriendschappen die schuiven, moeders met ongezouten meningen, mails die bij de verkeerde mensen terechtkomen, seks die te wensen overlaat. Ook hier zijn het de details waar ik op blijf hangen, woorden die niet worden gezegd maar die ik wel voel. Verhalen waarvan je hoopt dat ze niet over jou gaan, maar ze komen verdacht dichtbij. Alleen de seks, daarom kan ik glimlachen.
Na een uur alle vrouwenzaken doorgespit te hebben, blader ik terug naar de modereportage. Misschien staat de ontbrekende ring er nu wel.
Tuurlijk niet.
Wel ben ik klaar voor het volgende boek, hopelijk zonder afgehakte handen.
© Sophie Dijkgraaff