"Nog vijf dagen en dan hup, naar Schiphol. Drie weken spaghetti, pizza en mocktails."
Nina glundert. Ik kijk haar met gezonde jaloezie aan. Zij zit al half in Italië, ik sta nog in de keuken. Wat zou ik graag meegaan, slenteren door de straten van Firenze.
"Heb jij nog tips voor ons?" vraagt Nina.
Ik denk even na.
"De koepel van Brunelleschi. De Duomo die altijd net iets anders lijkt dan je je herinnert. Een Cynar op Piazza della Signoria."
Op een terras zie je altijd net iets meer dan je van plan bent. De een gaat op zoek naar goud in zijn neus. De ander voert een strijd met haar string.
Je hoeft alleen maar te blijven zitten om vermaakt te worden.
Ik vertel Nina over het laatste bezoek met mijn vriend aan Firenze, twee jaar geleden. In een klein restaurant stonden de tafels zo dicht op elkaar dat je vanzelf getuige werd van de avond van je buren.
We begonnen met antipasti. Flinterdunne prosciutto, vijgen en buffelmozzarella. Als hoofdgerecht bestelde mijn vriend gevulde sardientjes, ik koos voor fritto misto di mare.
Naast ons zat een echtpaar. Hij probeerde een gesprek op gang te houden. Zij liet haar blik op haar aperitivo rusten.
Even later zette de ober twee dampende borden spaghetti vongole voor hen neer. Ze bogen zich tegelijk naar voren en draaiden hun eerste sliert om de vork.
Ik gluurde niet verder, tenminste, dat nam ik me voor. Vanuit mijn ooghoek zag ik het kunstgebit van de vrouw over tafel zweven, tot het midden in de venusschelpen plofte. De vrouw sloeg een hand voor haar mond. Haar man staarde zwijgend naar zijn bord.
Mijn vriend keek op van zijn bord en verslikte zich bijna in zijn sardientjes.
De ober bleef halverwege zijn pas staan.
De vrouw viste haar gebit tussen de schelpen vandaan, depte het zorgvuldig droog met haar servet en zette het zonder een spier te vertrekken terug in haar mond.
Daarna draaide ze de volgende sliert spaghetti om haar vork, alsof er niets gebeurd was.
Nina lacht.
"Natuurlijk maak jij dit mee."
© Sophie Dijkgraaff