Welkom in de wereld van fotografie. Of preciezer: jezelf in onmogelijke houdingen vouwen voor een bloem die geen seconde meewerkt.
Met mijn zus bezoek ik tuinen. Onze eerste reis bracht ons naar Münster. Drie dagen regen. Grindpaden die hun best deden modder te worden. We noemden het “sfeer”, om de moed erin te houden.
“Dit heeft ook wel iets,” zei mijn zus, terwijl een windvlaag haar capuchon van haar hoofd rukte.
We lachten. Wat moet je anders.
Afgelopen zomer bleven we dichter bij huis. We parkeerden bij In de Boomgaard op landgoed Den Treek. Geen regen dit keer. De zon brandde op het asfalt. De warmte deed de lucht trillen. We stapten uit.
Mijn zus kneep haar ogen samen en keek naar een veld vol kleur. “Dit is jouw paradijs.”
Ik pakte mijn telefoon. Sluitergeluid uit – niemand hoefde te merken hoe vaak ik mis. Klaar voor hurksessie één. Overdag fotograferen in de volle zon vereist een topsportmentaliteit. Het licht snijdt langs bloemblaadjes en legt schaduwen neer waar je ze niet wilt. Bloemen draaien hun mooiste kant weg. Of ze bewegen precies op het moment dat ik afdruk. Klik. Mis. Dus hurken, strekken en opnieuw. Mijn bovenbenen protesteerden. Grind prikte door de dunne stof van mijn zomerbroek. Achter mij schuifelde publiek.
“Niet vallen hoor!”
Ik knikte naar een vrouw met een zonnehoed.
Na drie rondes langs dezelfde border — je weet maar nooit — reden we door naar een tuincentrum. Daar stond ze: een dieprode dahlia. Fluweelzacht. De bloemblaadjes stonden precies goed. Niets bewoog. Perfect. Ik boog, draaide, hield mijn adem in. Dit werd hem.
Thuis plofte ik neer op het terras. De stenen waren nog warm. Ik opende mijn fotogalerij.
Leeg.
Geen margrieten. Geen zonnehoedjes. Geen dahlia’s. Alleen een screenshot van het weerbericht. Ik veegde. Nog eens. Blijkbaar had ik de hele dag gekeken zonder iets vast te leggen.
“Ach, volgend jaar is er weer een dahliashow,” zei mijn zus.
Ik ga zeker terug. Sluitergeluid aan.
© Sophie Dijkgraaff