“Je hebt er toch niet wéér een meegenomen?”
De woorden vallen harder in de wachtkamer dan bedoeld. Tegenover me zit een vrouw van een jaar of zestig. Naast haar een dochter die verdacht veel op haar lijkt, maar dan met een telefoon in plaats van een handtas op schoot.
“Het was praktisch gratis,” zegt de dochter.
“Praktisch gratis bestaat niet. Dat heet marketing.”
Ik kijk op van mijn tijdschrift. In de hoek staat een kunstplant die er vermoeider uitziet dan de meeste patiënten.
De dochter trekt een feloranje pakket uit haar tas.
De moeder rolt met haar ogen.
“Je bent veertig.”
“Bijna eenenveertig.”
“Dat maakt het erger. Vroeger spaarden mensen voor een servies. Nu verzamelen mensen zegels voor spullen die ze anders nooit zouden meenemen,” antwoordt de moeder.
“Het is gezellig.”
“Gezellig?”
“Ja. Iedereen heeft zo'n ding.”
De moeder kijkt de wachtkamer rond.
“Dat argument heeft nog nooit ergens toe geleid.”
De dochter begint te lachen.
“Waar eindigt zo'n ding eigenlijk?” vraagt de moeder.
“In de kast.”
“Eerst in de kast. Daarna op zolder. En uiteindelijk op een kledingberg in de woestijn.”
“Daar is-ie weer, de woestijn,” mompelt de dochter.
Ik begrijp ze allebei. Tegelijkertijd weet ik zeker: als mijn vriend straks in zo'n oranje gevaarte de woonkamer binnenstapt, krijg ik spontaan jeuk. Niet de soort waar je even aan krabt. De soort die je relatie in twijfel trekt.
De dochter ritst het pakket open.
Een juichjack komt tevoorschijn.
De kunstplant lijkt een stap achteruit te doen.
“Als Nederland kampioen wordt, draag ik hem.”
“Dat meen je niet,” zegt de moeder. “Dan hoop ik bijna dat ze verliezen.”
Op dat moment verschijnt een verpleegkundige in de deuropening.
De naam van de moeder klinkt door de wachtkamer.
Ze staat op, strijkt haar blouse glad en werpt nog één blik op het jack.
De dochter stopt het ding weer in haar tas.
Feloranje tussen water en kauwgom.
De vraag is alleen: gaan we juichen?
©Sophie Dijkgraaff