Geen betere tijdsbesteding dan mensen kijken. Heerlijk! Ik herken zoveel van mijzelf in anderen: zeulen met tassen vol spullen die ik niet nodig heb, kibbelen met mijn partner omdat we allebei ergens anders heen willen, giebelen met een vriendin om een verhaal wat alleen tussen ons leuk is. Niet alleen op straat, ook in de digitale wereld zie ik overeenkomsten.
Online zoeken we hetzelfde: aandacht. Daarom begin ik elke dag met het delen van een bloemenfoto op Facebook, X, BlueSky en Instagram. Op zondag post ik standaard een nieuwe column. Wat heerlijk als ik reacties krijg! Ik wil dat mijn volgers mijn stukjes écht lezen, niet alleen liken zonder te lezen. De endorfine stroomt door mijn lijf als publiek mijn werk niet alleen leuk vindt, maar ook deelt. Kortom: aandacht maakt alles mooier. Zet mij in de schijnwerpers en de wereld lijkt ineens een stuk leuker.
Net zoals ik op een terrasje mensen begluur, speur ik ook de tijdlijnen op sociale media af: met een lach en soms een traan. Een greep uit de afgelopen week: ziektes, huwelijken (verlovingen zijn passé?), nieuwe banen, scheidingen, en beloftes van onbekende uitgevers die schrijvers toezeggen hun boek uit te geven – als de schrijver zelf voor de reclame zorgt. Wat ik meemaakte met een uitgever: mijn 'enorme beloning' werd zonder overleg omgezet van euro's in boekenbonnen. Te besteden bij... de uitgever.
Natuurlijk ontbreekt hét sociale smeermiddel niet: het weer, in al zijn vormen – zon, regen, sneeuw, hitte. En ook verjaardagen – van jezelf, je man, kinderen, kleinkinderen, kat, hond, parkiet, schildpad, paard, konijn. Je achterban leeft natuurlijk allemaal mee: knuffels, taarten en zoenen worden direct onder je bericht gepost. Als we in het echte leven zoveel zouden zoenen, herleefden de jaren 60: love, peace and happiness. Misschien een idee, een 60 ’s revival? Dan wel knuffelen, want zoenen gaat me net een stap te ver.
Als de interesse van je volgers toch verwatert, plaats dan gewoon een nieuwe profielfoto. Werkt altijd voor wat extra aandacht en duimpjes.
Het ergste wat ik tegenkwam? Een foto van een pas overleden moeder – opgebaard. Ja, echt! Meestal zie je zo’n bericht met een foto van de overledene in betere tijden of alleen de handen, maar dit keer was het anders: moeder van top tot teen in beeld. Mag het een beetje minder, dacht ik. Of moeten we tegenwoordig alles zien om het te geloven?
Deze drang om álles te laten zien, zie je ook terug in het nieuws. Waarom staat de witte tent van een misdrijf altijd prominent in beeld? Of het huis van het slachtoffer? En die total loss gereden auto, of de vindplaats van een vermist persoon? Het ergste is dat zulke beelden maanden of zelfs jaren later weer opnieuw opduiken, waardoor nabestaanden telkens weer onverwacht worden geconfronteerd met die vreselijke tijd.
Terug naar het onderwerp. Ach, waarom? Ik denk dat ik ‘ons’ ondertussen wel genoeg heb uitgeplozen … Eén wens: laten we doorgaan met het delen van posts vol borden met lekkere gerechten, baksels die je bijna kunt ruiken, quotes met wijze raad (die niemand opvolgt), vakantiefoto’s en gelakte teennagels. Want echt, ik zou al die berichtjes missen. En die zogenaamde uitgevers met mooie beloftes of foto’s van dierbaren in plechtige rust? Gewoon snel verder scrollen!
De zon schijnt weer. Tijd voor een terrasje met mijn vriendin Nina! Wat we gaan drinken? Chardonnay natuurlijk. De perfecte manier om ‘ons’ en het leven te vieren – proost!
© Sophie Dijkgraaff