Vincent van Gogh werd naar verluidt knettergek van de mistral in de Rhônevallei. Zo ver ga ik niet, maar een stevige storm wakkert bij mij steevast het verlangen aan om mijn leven radicaal te reorganiseren. Alsof de wind door mijn hoofd jaagt en al mijn eerdere plannen als losgeslagen servies op tafel kwakt. Bij elke vlaag lijkt er een deurtje in mijn hoofd open te vliegen: frisse ideeën naar binnen, oude plannen het raam uit.
Tijdens een eerdere herfststorm besloot ik eens extreem voortvarend te zijn en een cursus Leefstijlcoaching te volgen. Ik bleek niet de enige met die windvlaag van ambitie; de helft van Nederland zat in hetzelfde lokaal. Met zoveel nieuwe coaches voelde een eigen praktijk zo kansrijk als een parasol in een orkaan. Dus wel een diploma, geen cliënten.
De volgende storm blies een nog briljanter idee mee: ik begin een Bed & Breakfast. Dit keer onderzocht ik mijn wilde plan wél eerst. De conclusie is eenvoudig: ons land puilt uit van de B&B’s. Je struikelt eerder over een ontbijt op bed dan over een lege kamer. Weet je wat ik een heerlijk tv-programma vind? Bed & Breakfast van Omroep MAX. Kijk jij ook? Gluren bij de buren, maar dan met toestemming én koffie.
Het leukste moment vind ik als de gasten hun kamer inspecteren. Dan verandert de meest beschaafde bezoeker in een rechercheur op zoek naar sporen van leven. Ze duwen hun neus in de gordijnplooien, vegen met een vinger langs een plank en onderzoeken de badkamer – ik mis een haakje! - met de ernst van iemand die een misdrijf reconstrueert. Daarna volgt de kritische interieurinspectie: kleuren, lampjes, kunst aan de muur, alles krijgt een rapportcijfer.
Tot slot volgt het moment waarop iedereen zit te wachten: het bed.
Het bed werkt als een toverstaf. Zelfs de meest bedaarde vijftiger verandert ter plekke in een kind dat op schoolreisje is. Met een aanloop nemen ze een duik waar de hele accommodatie van natrilt. Altijd met de schoenen nog aan. Thuis zou men dat nóóit doen, maar bij een ander kan alles. Nastuiterend op het matras geven ze vervolgens een deskundig oordeel: te zacht, te hard, te smal, te kort, te veel kuil. De bedrecensent spreekt, de wereld luistert.
Ik vraag me weleens af of de koning en koningin dat ook doen. Dat Máxima in een ander vorstenhuis de slaapkamer binnenstapt, professioneel het matras indrukt en dan roept: “Kijk Willem, ik ga springen.” Op naaldhakken natuurlijk, en dan: “Dit ding is véél te zacht!”
Voor zulke bedtests blijf ik écht thuis.
Terwijl ik dat beeld van Maxima probeer los te laten, merk ik dat de storm is gaan liggen. Ik staar naar het woord dat mijn vingers als vanzelf in de Google-zoekbalk hebben getypt: emigreren. Een aantrekkelijk idee, minstens tien minuten lang. Maar na een uurtje surfen realiseer ik me dat ik best tevreden ben met mijn leven.
Ik blijf gewoon waar ik ben.
Tot de volgende storm weer aan de deur rammelt en ik opnieuw besluit dat mijn leven helemáál op de schop moet.
©Sophie Dijkgraaff