Welcome to Sophie Dijkgraaff   Click to listen highlighted text! Welcome to Sophie Dijkgraaff Powered By GSpeech

Eigenlijk wist hij het al vanaf het moment dat hij het scheermes verkeerd op zijn koon plaatste, waardoor er naast scheerschuim ook bloed langs het mes liep: dit was zijn dag niet. Aan de ontbijttafel werd dit gevoel versterkt nadat Timmy, zijn driejarig zoontje, in een onbewaakt ogenblik een pot jam pakte en de inhoud over zijn pas gestoomde broek kieperde. Verbaasd keek hij toe hoe de smurrie langzaam op de vloer droop en viel zijn blik op zijn overhemd, dat door de krapte rond de knoopjes strak stond. Een lijkwitte kantoorbuik exposeerde zich vol trots. Rond zijn navel, die er ineens uitzag als een rare toevoeging aan het menselijk lichaam, piepte grijze haren omhoog. Het vrolijke gebrabbel van zijn eerste nakomeling irriteerde hem net zo onverwachts als deze constatering. Gehaast liep hij terug naar de slaapkamer, verkleedde zich, om vervolgens in de nagalm van: ‘Fijne dag Bob. Tot vanavond!’, zonder teruggroet het huis te verlaten.

Volledig opgaand in zijn misnoegen fietste hij naar het station waar hij bij aankomst zijn tweewieler op de vertrouwde plek in de stalling plaatste, zijn OV-chipkaart langs de automaat haalde en op het perron postvatte. Eigenlijk kwam hij pas bij kennis toen hij tegenover haar plaatsnam. Dat haar gezicht grotendeels verborgen ging achter de plaatselijke ochtendkrant maakte hem niets uit. Hij had haar schoonheid gezien toen hij met een zacht: ‘Sorry’, was gaan zitten. De verontschuldiging was bedoeld geweest om haar er attent op te maken dat de aktetas, tussen haar benen, in de weg stond. Met een glimlach had ze haar beiden voeten rond het koffertje geklemd en het kleinood naar achter geschoven. Na vertrek van de trein was het landschap in hetzelfde monotone ritme als alle werkdagen hiervoor aan hem voorbijgetrokken. Hij gunde het geen blik. Zijn interesse was gewijd aan de vrouwelijke passant. Hoe zou het voelen om zo dicht bij haar te zijn als de letters die zij zo gretig tot zich nam? Alsof de dame zijn gedachten las vouwde ze de krant op. Perfect gemanicuurde handen streken langzaam elke kreukel met zorg glad. Zachte strelingen over berichten die elke dag grimmiger leken te worden. Nadat het werkje tot in de kleinste details was voltooid en het journaal er weer net zo ongeschonden uitzag als vanmorgen in de krantenkiosk, boog ze zich naar voren. Nog net zag hij twee kleine borsten bedekt door een kanten beha. Hoe het zou voelen om haar vrouwelijk vormen te omhullen met zijn handen? Langzaam haar blouse losknopen en dan…

Een plots gegrinnik verstoorde zijn droombeeld. Enigszins beschaamd keek hij in de richting van het geluid en zag hoe een joch stond te whatsappen. Met een rapheid die hij nooit had bereikt op het oude toetsenbord welke bij zijn even verouderde computer hoorde, vlogen de jonge vingers over het scherm van de smartphone waarna het bekende geluid van verzenden volgde. Hij keek terug naar de dame en verdween opnieuw in zijn fantasie. Knoopte haar blouse los, zag hoe haar uitstekend gevormde benen zich spreidden, sloten en aanstalten maakten om op te staan, waarna ze lenig tussen zijn benen plaats nam en met smachtende blik zijn gulp openritste. Zou hij het toelaten? Zou hij voor één ogenblik Sandra, zijn vrouw en Timmy kunnen vergeten? Zou hij überhaupt wel hier en nu, in deze trein de liefde durven te bedrijven met deze vrouw? Met zijn vrouw? Was hij niet al jaren ingedut? Opgesloten in een gevangenis van huisje, boompje, luiers en gebroken nachten.

Terwijl zijn broek zich spande om zijn gezwollen lid, verstoorde de jongen in het gangpad opnieuw zijn gedachten. Whatsapp had plaatsgemaakt voor een gesprek.
‘Hé Laura, ik ben ziek joh. Ik kom vandaag niet.’
Deze woorden maakten dat hij de tiener beter observeerde. Ziek zag hij er niet uit. Eerder moe van een nacht doorhalen. Door de lichte bries, die zijn object van begeerte veroorzaakte door op te staan van haar zetel, werd zijn aandacht opnieuw naar haar toegetrokken.
‘Sorry, maar ik moet eruit.’ Haar stem klonk hees. Verontschuldigend keek hij naar haar op. Was er echt even opwinding in haar ogen te zien geweest? Zijn hand was zonder nadenken in zijn jaszak gegleden. Met een vloeiende beweging schoof hij het bovenste deel van zijn Nokia telefoon omhoog.
‘Hé Klaas, ik ben ziek. Ik kan vandaag echt niet komen.’
Hij voelde zijn hart in zijn borstkas dreunen terwijl zijn vingers een ander nummer zochten en vonden. De telefoon ging een paar keer over.
‘Met Sandra.’
Op de achtergrond klonk de muziek van haar favoriete zanger Paul Young, Everything must change. Het was precies de boodschap die hij ging overbrengen.

© Sophie Dijkgraaff
Foto Kasuma via Pexels


 
 
 
Click to listen highlighted text! Powered By GSpeech