Welcome to Sophie Dijkgraaff   Click to listen highlighted text! Welcome to Sophie Dijkgraaff Powered By GSpeech

Nieuwe pakken

Eigenlijk moet ik het niet meer doen. Het enige wat ik eraan overhoud is een mega hoge bloeddruk en omdat ik de afgelopen dagen thuis geen luisterend oor heb kunnen vinden zit er niets anders op mijn onvrede over een paar krantenartikelen met u te delen.

Lees meer...

Zwarte Riek

Na mijn vorige bezoek aan het ziekenhuis lijkt het met de verbouwingsnarigheid gedaan. De wegwijsbordjes hangen zo dat iedereen direct ziet waarheen de weg leidt; de dame die vrijwillig aanwezig was om patiënten te ondersteunen bij het gebruik van het nieuwe nummertjesapparaat is verdwenen. Dat laatste is jammer. Er zijn mensen (ik!) die niet één maar twee keer uitleg nodig hebben. Al gauw vormt zich een rij zuchtende mensen achter me.

Lees meer...

Zondagmorgen

Door zijn perfecte uitvoering van de kikkersprong staat hij plots op de tafel. Knarsend laat het tafelblad weten hoezeer het moet wennen aan het gewicht dat hem overmeestert. Dan opent mijn minnaar zijn mond en brengt luidkeels een liefdeslied ten gehore. Intussen plukken zijn handen aan de kraag van zijn ochtendjas. Het dekselse stuk stof weigert rechtop te blijven staan, iets wat voor deze Prince imitatie van groot belang is.

Lees meer...

De tweeling

Het ziekenhuis is verbouwd wat zorgt voor trammelant. Want waar je vroeger rechtsaf moest, om op je afspraak te raken, moet je nu linksaf. Of rechtdoor. Geen mens die het weet. Ook de wegwijsbordjes leveren geen oplossing, die moeten nog omgehangen worden. Helaas bezoek ik het medisch centrum zo vaak dat het mij intussen duidelijk is hoe ik bij het afnamelaboratorium kom.

Lees meer...

Zeker weten?

Op de laatste tonen van het Adagio in G minor gecomponeerd door de Venetiaan Tomaso Albinoni, loop ik naast Nina de kerk uit. Beiden ontroerd. Mijn vriendin omdat ze zojuist afscheid heeft genomen van haar tante, ik omdat deze muziek ook klonk tijdens het laatste vaarwel aan mijn moeder.

Lees meer...

Adieu

Ondanks dat de vogels mij de afgelopen dagen wakker maakten met vrolijk getjilp – de lente komt eraan! – werd het een wat triestige week waarin het thema afscheid nemen centraal stond. Zo bereikte mij vlak voor de 83e Boekenweek het nieuws dat de dichter, romancier en columnist die ooit zei: ‘Ik wil schrijven, al het andere zit me in de weg,’ zijn pen neerlegt.

Lees meer...

Koorts

Ondanks dat mijn huisarts eind vorig jaar een spuit in mijn arm stak met de mededeling: ‘Zo jij wordt vast niet ziek,’ lag ik vorige week uitgeteld met, u raadt het al, de griep. Des te meer pech was het dat mijn oren simultaan besloten het geluid uit te zetten. ‘Oorontsteking, ’ gilde dezelfde dokter na het mishandelen van mijn buizen van Eustachius met zijn oorlamp.

Lees meer...

In de knoop

’t Komt allemaal door Nina! Sinds haar telefoontje gonst er een vraag door mijn hoofd die zich niet laat beantwoorden. Waartoe ben ik op aarde? Nachten lig ik wakker, overdag ben ik niet vooruit te branden. Enige inspiratie voor het schrijven van een column is nergens te bekennen. Wil ik überhaupt nog wel schrijven?

Lees meer...

Plannetjes

‘Kunt u op een fiets passen? Dan bent u niet arbeidsongeschikt,’ kopte dagblad Trouw afgelopen week. Gelijk had ik een visioen van honderden arbeidsbeperkte medemensen vastgeklonken aan evenveel fietsen. Dat er niemand eerder op dit perfecte anti-diefstal beleid is gekomen. Maakt deze groep uit de samenleving zich ook nuttig. Briljant!

Lees meer...

Luizenmoeder of luizenleven

Door mijn eigen ervaringen kan ik u bevestigen, veel van de lachwekkende en gênante scènes die in de tv-serie de Luizenmoeder voorkomen, komen in het dagelijks leven écht voor. Ook op de school waar ik werk blijven ouders te lang ‘hangen’ voor de klas van hun teerbeminde kind. Ook op mijn school loopt een zingende juf die niet onderdoet voor juf Ank van basisschool De Klimop. Het feuilleton is intussen zo populair dat het AD er afgelopen week ruim aandacht aan schonk.

Lees meer...

Latex

Nog voor het jaar twee weken oud is zit ik met Nina op de EHBO-post. Waarom? Omdat een of andere Speedy Gonzales haar aangereden heeft! Nou ja, hij reed over haar voet. Nog beter, hij reed over haar voet omdat Nina zonder kijken de straat wilde oversteken… Dus nu zit ik samen met een kermende vriendin - die intussen een eigen schuld dikke teen heeft – in het dichtstbijzijnde ziekenhuis.

Lees meer...

Gezond

Ik kan het niet laten. Al weken ligt dat ding naar me te gillen vanaf de salontafel: ‘Lees me! Lees me!’ En vroeg of zoals nu, laat, grijp ik er dan toch naar. Vergelijk het met een jeukende wond. ’t Kan even duren maar dan (Oh, wat lekker!) krab je de hele boel open. Dus ga ik nú mijn jaarhoroscoop voor 2018 lezen.

Lees meer...

1966

U hebt het waarschijnlijk al gelezen in de media, ex-Feyenoorder John de Wolf is het boegbeeld van de werkzoekende 50-plussers. Goede keuze want zoals hij zelf zegt: ‘Een bekende kop opent deuren.’ Daarnaast heeft het Beest van Rotterdam ook ervaring met het afgewezen worden tijdens een sollicitatieprocedure.

Lees meer...

Griepcolumn

Vriend is ziek. Niet erg, maar toch wel zó vreselijk dat hij vanmorgen mijn huis binnen kwam lopen met de vraag: ‘Kan ik een paar dagen bij jou blijven?’ Tja, wat doe ik dan als vriendin? Ik laat de hoestende, proestende ó, zo zielige patiënt binnen en stop hem stevig in. Niet onder één dekbed, want dat is niet genoeg. Minstens twee moeten er aan te pas komen, want jeetje wat is het koud hè!

Lees meer...

Nieuwe buurman

Nu de recessie is afgelopen en de huizenverkoop weer loopt als een trein, hebben mijn bovenburen éindelijk hun huis verkocht. Gelukkig! Voor het stel en voor mij. Er komt een super leuke man boven me wonen. Nu maar hopen dat zijn seksleven iets rustiger verloopt dan van de vertrekkende buren.   

Lees meer...

Vrouwengedoe

Heb ik eindelijk een werkgever, tref ik een groep dames die mij als collega totaal niet zien zitten! Niet te geloven! Hoe zich dat uit? Gniffelen, niet op een vraag reageren, fouten uitvergroten tot ze – ó, wat hebben we een lol! – gigantisch groot worden. Enzovoort, enzovoort. Ik vraag me af, vertonen mannen ook dit gedrag als een nieuwe vent hun territorium betreedt?

Lees meer...

Chatsessie

‘Sophie, schrijf jij altijd de waarheid in je columns?’
‘Ligt eraan welke je bedoelt.’
‘Over die grove afwijzing op je sollicitatie.’
‘Ja, dat is echt gebeurd.’
De vrouw met wie ik aan het chatten ben, stuurt tientallen trieste emoticons als antwoord.

Lees meer...

Ik heb een héél zwaar leven

‘Kom op Sophie, je kunt het!’ Nina, mijn vriendin, moedigt me aan alsof ik over enkele tellen de eerste winnaar ben van het Olympisch goud insuline spuiten. Trillend hangt mijn hand met daarin een énorme naald, boven mijn bovenbeen. Zweetdruppels vallen van mijn neus en uit mijn haar…

Lees meer...

Ballen

Potverdikkie, wat word ik moe van al dat 50+ gedoe in de media! En dan de beelden die al deze berichten bij mij oproepen. Zo zag ik mezelf gisteren in gedachten rond hobbelen met een luier in mijn skinny jeans en zojuist nam ik een hap uit een boterham en ja hoor, zie ik mezelf met een slab om… een oranje! Alsof het ding vooral uit moet stralen dat ik vandaag zó vrolijk dement ben…

Lees meer...

Relax!

Terwijl ik op handen en voeten sta hangt mijn hoofd naar beneden. Nieuwsgierig kijk ik tussen mijn benen door naar een andere dame – we staan in een yogahouding genoemd: Adho Mukha Svanasana of in gewoon Nederlands: neerwaartse hond – vraag ik me af wanneer het in mijn hoofd rustig wordt.

Lees meer...

Click to listen highlighted text! Powered By GSpeech